Prezentujemy kolejne życiorysy mieszkańców miasta i gminy Gostyń, którzy we wrześniu 1939 roku z bronią w ręku walczyli z agresorami w obronie Rzeczypospolitej.
Stanisław Biderman urodził się 5 października 1913 roku w Gostyniu. Syn Jana i Walentyny z domu Klonowska. W 1927 roku ukończył Szkołę Powszechną, a w 1931 roku Wydział Metalowy w Szkole Dokształcającej Zawodowej w Gostyniu. Czeladnik ślusarski, maszynowy i kierowca samochodowy. 5 października 1935 roku powołany został do czynnej służby wojskowej i wcielony do 1 Batalionu Pancernego z przydziałem do warsztatów samochodowych na stanowisko kierowcy. 1 stycznia 1936 roku przeniesiony do kompanii szkolnej. 5 czerwca 1936 roku awansowany na stopień starszego szeregowego, a 10 czerwca skierowany do warsztatów samochodowych na stanowisko mechanika-kierowcy. 15 września 1937 roku otrzymał nominację na kaprala i pięć dni później przeniesiony do rezerwy. Od 25 kwietnia do 10 maja 1938 roku odbył ćwiczenia rezerwy w Pierwszym Batalionie Pancernym. 24 sierpnia 1939 roku zmobilizowany do 3 Batalionu Pancernego w Warszawie jako kierowca. We wrześniu 1939 roku brał udział w walkach na odcinku Modlin-Warszawa. 27 września w okolicach Ołtarzewa dostał się do niewoli niemieckiej. Przebywał w obozie jenieckim, z którego zwolniony został 30 października 1939 roku. Powrócił do Gostynia. W czasie okupacji hitlerowskiej pracował w zakładzie Niemca Gregora. Po wojnie przez osiem miesięcy zatrudniony był w Komendzie Sowieckiej w Gostyniu jako kierowca, a przez następne pięć lat pracował jako taksówkarz. 26 października 1946 roku w Gostyniu zawarł związek małżeński z Katarzyną Danielczyk. Od 1953 roku pracował w Bazie Sprzętowo-Transportowej, a następnie w Przedsiębiorstwie Sprzętu i Transportu Budownictwa Rolniczego w Poznaniu - Zajezdnia w Gostyniu jako kierowca. Zmarł 28 listopada 1998 roku i pochowany został na cmentarzu parafialnym w Gostyniu. Posiadał odznaczenia: Medal "Za Udział w Wojnie Obronnej 1939" (1982), Medal "Zwycięstwa i Wolności 1945" (1976), Odznakę "Zasłużony Pracownik Rolnictwa" (1973), Złotą (1977), Srebrną (1971), Brązową (1968) Odznakę "Wzorowy Kierowca".
Biogram opracowano na podstawie: informacje Katarzyny Biderman - zbiory rodzinne; Związek Kombatantów Rzeczpospolitej Polskiej i Byłych Więźniów Politycznych; Ankieta personalna ZBoWiD; Książeczka wojskowa Seria C nr 0468943 RKU Rawicz (28.12.1949).
Józef Jędrzejczak urodził się 29 czerwca 1911 roku w Szelejewie. Syn Wiktora i Joanny z domu Machowska. W 1925 roku w Szelejewie ukończył Szkołę Powszechną, a następnie Szkołę Dokształcającą w Pogorzeli. Złożył egzamin czeladniczy i mistrzowski w zawodzie młynarza. Do 1939 roku pracował w wyuczonym zawodzie w majątku Szelejewo. 15 marca 1933 roku został powołany do czynnej służby wojskowej i wcielony do 3 kompanii 56 Pułku Piechoty w Krotoszynie, jako celowniczy CKM-u. 25 września 1934 roku został przeniesiony do rezerwy. Dwa lata później odbył czterotygodniowe ćwiczenia rezerwy w 55 Pułku Piechoty na stanowisku celowniczego CKM. 24 sierpnia 1939 roku został zmobilizowany do 56 Pułku Piechoty jako celowniczy KM. Brał udział w kampanii wrześniowej. Walczył m.in. pod Łęczycą, w Puszczy Kampinoskiej i w obronie Modlina. 29 września dostał się do niewoli niemieckiej. Osadzony w obozie jenieckim w Prusach Wschodnich. 18 grudnia został zwolniony i powrócił do Szelejewa. W czasie okupacji hitlerowskiej pracował w miejscowym majątku. Po wojnie zatrudniony był na stanowisku młynarza w zakładach: w Szelejewie, Poznaniu i Lesznie. Ostatnim miejscem pracy była Mieszalnia Pasz GS "Samopomoc Chłopska" w Piaskach. W 1957 roku w Gostyniu zawarł związek małżeński z Władysławą Kąkolewską. Zamieszkał w Gostyniu. W 1974 roku przeszedł na emeryturę. 22 sierpnia 2000 roku został awansowany na stopień podporucznika w stanie spoczynku. Zmarł 23 kwietnia 2001 roku i pochowany został na cmentarzu parafialnym w Gostyniu. Posiadał odznaczenia: Medal "Za Udział w Wojnie Obronnej 1939 roku" (1983), "Medal Zwycięstwa i Wolności 1945" (1976), Odznakę Tysiąclecia Państwa Polskiego (1966).
Opracowano na podstawie: Józef Jędrzejczak, Relacja; Związek Kombatantów Rzeczpospolitej Polskiej i Byłych Więźniów Politycznych. Ankieta personalna ZBoWiD; Książeczka wojskowa Seria D nr 04578927 RKU Rawicz (10.12.1949).
Bolesław Juskowiak urodził się 24 sierpnia 1911 roku w Herne w Niemczech. Syn Józefa i Józefy z domu Karczyńska. Przed wybuchem I wojny światowej z rodzicami osiadł w Dusinie, gdzie ukończył Szkołę Powszechną. Od 26 lutego 1929 roku do 20 czerwca 1932 roku uczęszczał na trzyletni kurs nauki w dziale stolarskim Publicznej Szkoły Dokształcającej Zawodowej w Gostyniu. Następnie złożył egzamin czeladniczy, a w 1965 roku mistrzowski. Do sierpnia 1939 roku z przerwą na służbę wojskową pracował w stolarni Adama Eitnera w Gostyniu. Służbę wojskową odbył w latach 1933-1934 w 7 kompanii 55 Pułku Piechoty. 24 sierpnia 1939 roku został zmobilizowany do 4 kompanii 2 batalionu 69 Pułku Piechoty w Gnieźnie. Z jednostką tą brał udział w kampanii wrześniowej, m.in. w walkach pod Łęczycą, Piątkiem, nad Bzurą i w Puszczy Kampinoskiej, gdzie został ranny w rękę. 22 września został wzięty do niewoli niemieckiej. Początkowo osadzony został w obozie jenieckim w Żyrardowie, a następnie wywieziony do Stalagu III B. W listopadzie 1940 roku został zwolniony z obozu. Do końca wojny pozostał w Niemczech na przymusowych robotach. 2 lipca 1945 roku podjął pracę w firmie Jana Grzymisławskiego, a po jej upaństwowieniu w 1950 roku kontynuował ją aż do przejścia na emeryturę 1 sierpnia 1977 roku. Pracował na stanowisku mistrza na wydziale drzewnym. W 1955 roku w Gostyniu zawarł związek małżeński z Walerią Konatowską. Zmarł 22 sierpnia 1983 roku i pochowany został na cmentarzu parafialnym w Gostyniu.
Opracowano na podstawie: informacje Pawła Juskowiaka - zbiory rodzinne; Związek Kombatantów Rzeczpospolitej Polskiej i Byłych Więźniów Politycznych; Ankieta personalna ZBoWiD.
Stefan Kubacki urodził się 1 stycznia 1915 roku w Gostyniu, w rodzinie rzemieślniczej. Syn Stefana i Jadwigi z domu Wiśniewska. W Gostyniu ukończył siedmioklasową Szkołę Powszechną i Publiczną Szkołę Dokształcającą Zawodową. Od 1 marca 1933 roku do 1 marca 1936 roku pobierał naukę w zawodzie lakiernika u ojca Stefana. 17 czerwca 1936 roku złożył egzamin czeladniczy, a 24 lipca 1958 roku mistrzowski. Od 1 lipca 1936 roku do 30 czerwca 1937 roku pracował w charakterze czeladnika w firmie "Brzeskie Auto" w Poznaniu, a następnie do 28 lutego 1938 roku w Kościanie. 28 marca 1938 roku powołany został do czynnej służby wojskowej. Początkowo pełnił ją w 6 kompani strzeleckiej, a od września tego roku w plutonie saperów 55 Pułku Piechoty. Od 1 września 1939 roku brał udział w wojnie obronnej na szlaku bojowym macierzystej jednostki. 24 września w czasie walk odwrotowych w Puszczy Kampinoskiej dostał się do niewoli niemieckiej. Przebywał w Stalagu 6 J w Köln, z którego w październiku 1940 roku został zwolniony, ale pozostał w Niemczech do końca wojny na przymusowych robotach. Do Gostynia powrócił w listopadzie 1945 roku. Natychmiast podjął pracę w warsztacie ojca. 9 maja 1953 roku zawarł związek małżeński z Marią Żarnowską. Miał troje dzieci. W 1957 roku przejął warsztat po ojcu. W październiku 1979 roku zawarł wspólnie z synem spółkę i wspólnie prowadzą działalność usługową. W 1981 roku, na skutek choroby, Stefan Kubacki przekazał warsztat synowi i przeszedł na emeryturę. Od 25 listopada 1971 roku był członkiem ZBoWiD. Zmarł 4 stycznia 1995 roku i pochowany został na cmentarzu parafialnym w Gostyniu. Posiadał odznaczenia: Medal "Za Udział w Wojnie Obronnej 1939" (1983), Odznakę Grunwaldzką, Złotą i Srebrną "Odznakę Mistrza" (1972, 1975), Złotą Odznakę "Za Zasługi w Rozwoju Rzemiosła Wielkopolskiego".
Biogram opracowano na podstawie: informacje Marii Kubackiej; Związek Kombatantów Rzeczypospolitej Polskiej i Byłych Więźniów Politycznych, Ankieta personalna ZBoWiD. Cech Rzemiosł Różnych w Gostyniu, Akta cechowe; Książeczka wojskowa Seria C nr 0468982 RKU Rawicz.
Roman Tomaszewski
|
